Crisis?
Ondanks de economisch slechte tijden, besloten we onlangs om onze woonkamer een kleine facelift te geven. Gehavende deuren vervangen, krassen en putten uit het parket proberen te krijgen, modernere kleuren en comfortabele meubels, dat hadden we allemaal voor ogen. We hadden er wel een tijdje tegenaan gehikt, want we hadden nogal wat verschillende bedrijven nodig en uit eigen ervaring en door vrienden en kennissen aangedragen verhalen op feestjes en partijen, waren we van mening dat er bij verbouwingen nogal eens wat mis kan gaan, waardoor geduld en uithoudingsvermogen soms enorm op de proef worden gesteld.
Maar onze inschatting van risico's en problemen werd geen waarheid. Aannemer, elektricien, stukadoor, parketleverancier, allemaal reageerden ze binnen een paar dagen op onze aanvraag om te komen luisteren en kijken naar onze verbouwplannen en ieder brengt volgens gemaakte afspraken op tijd een offerte uit. Er kan begonnen worden op de datum die wij hadden voorgesteld en iedereen kan netjes aansluiten. Dus eerst die deuren vervangen, verwarming verplaatsen, dan komt er een stukadoor, muren laten drogen en een mooi kleurtje erop en dan parket schuren en lakken. Natuurlijk is het niet zomaar klaar, maar er zit vaart in en iedereen levert netjes werk.
Waarom verloopt dit zoveel soepeler dan een paar jaar terug? Toen duurde het lang voor er iemand kwam kijken, kregen we de offerte pas na 3 maal bellen, was de planning moeilijk. Materialen niet op tijd beschikbaar. Stukjes werk moeten worden overgedaan. Meer malen bellen over de uitvoering Personeel dat wordt weggeroepen op een haastklus. Niets ging vanzelfsprekend goed.
Waar zou dat verschil vandaan komen?
Ligt het aan ons, omdat we beter plannen en betere instructies geven? Ligt het aan de ondernemers, die door de omstandigheden van de economische tegenwind minder opdrachten hebben en met minder dingen tegelijk bezig zijn? Of hebben die ondernemers intussen gewoon geleerd aandacht te geven aan de klant en die zijn ze gegroeid in de kwaliteit van hun dienstverlening? Ik hoop op het laatste, alleen dan ben ik er zeker van dat een volgende verbouwing – hopelijk in economische betere tijden – nóg beter zal verlopen. |